تبلیغات
اگر تنهاترین تنهایان شوم باز هم خدا هست - مطالب آذر 1389
دوشنبه 29 آذر 1389  12:14 ب.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: نرم افزار ،


حتماً شما هم بعنوان مدیر سایت تجربه بارگزاری کند صفحات یا ایجاد اختلال بر اثر حملات اینترنتی را داشته‌اید و می‌دانید که این مشکلات چقدر می‌تواند بر میزان بازدیدکنندگان شما تاثیر بگذارد. بعنوان یک وب مستر افزایش سرعت و امنیت سایت ها از دغدغه‌های همیشگی شما خواهد بود. شرکت‌های بزرگ با استفاده از CDN و بکارگیری تیم‌های امنیتی سعی می‌کنند تا حد ممکن از این پیشامدها جلوگیری کنند ولی چاره کار برای سایت‌های کوچک که استطاعت مالی شرکت‌های بزرگ را ندارند چیست ؟

Cloudflare Logo

Cloudflare یک دیواره آتش مبتنی رایانش ابری (Cloud Computing) است که علاوه بر تامین امنیت در برابر تهدیدات، عملکرد سایت شما را نیز بهبود می‌بخشد؛ در واقع Cloudflare می‌تواند خدماتی همانند شرکت‌های بزرگ در اختیار شما بگذارد.
وقتی سایت شما بخشی از جامعه کلودفلر شود ترافیک آن از شبکه هوشمند جهانی این سرویس عبور خواهد کرد و بصورت خودکار سرعت بارگزاری صفحات سایت را بهینه خواهد کرد در نتیجه بازدیدکنندگان با سرعت بیشتری صفحات را باز خواهند کرد و سایت عملکرد بهتری خواهد داشت. همچنین مانع تهدیدات، bot و crawler هایی می‌شود که پهنای باند و منابع سرور شما را تلف می‌کنند بنابراین با استفاده از این سرویس تا 30% سرعت بارگزاری سایت افزایش می یابد، 60% از پهنای باند مصرفی کم می شود و سرور شما 65% لود کمتری خواهد داشت.

استفاده از Cloudflare رایگان است و نصب آن کمتر از 5 دقیقه از وقت شما را خواهد گرفت بدون اینکه نیازی به سخت‌افزار، نصب‌ نرم‌افزار یا تغییر در کدهای سایت داشته باشید. نصب خیلی سر راست است و در 4 مرحله به سرانجام می‌رسد ولی برای افرادی که با تنظیمات دامنه و DNS ها آشنایی ندارند گیج کننده خواهد بود.

Cloudflare DNS

نخست باید دامنه خود را در کلودفلر اضافه کنید. اندکی طول می‌کشد تا DNS های سایت شما بررسی شود.
در مرحله بعد باید از صحت DNS Record های خود مطمئن شوید و در صورت نیاز آنها را تصحیح کنید.
سپس باید تعیین کنید که می‌خواهید ترافیک کدام یک از CNAME Record ها از این سیستم بگذرد.
و در پایان Name Server های جدید را باید جایگزین تنظیمات قبلی دامنه خود کنید و منتظر بمانید تا به اصطلاح ست شوند.
در تمام مراحل نصب، راهنمایی‌ها و توضیحات لازم به شما داده خواهد شد که در صورت گیر کردند می‌توانید از آنها کمک بگیرید.

Cloudflare بعضی از فایل‌های شما را در 5 دیتاسنتر خود که در شهرهای شیکاگو، آزبورن، سن خوزه، آمستردام و توکیو واقع شده‌اند کش (Cache) خواهد کرد و به بازدیدکنندگان شما اجازه می‌دهد نسبت به مکانی که قرار دارند دسترسی سریع‌تری به سایت داشته باشند و در عین حال اسپمرها، حملات و تهدیدات وارده را نیز پالایش می‌کند. با ویژگی Always Online سایت شما را همیشه آنلاین نگه می دارد حتی زمانی که سرور شما آفلاین شده باشد! می‌دانم که عاشق این ویژگی شدید ;)
همچنین در داشبورد کلودفلر می‌توانید آماری از وضعیت سایت و میزان بازدیدکنندگان واقعی و تهدیدات وارده داشته باشید و از تنظیمات امنیتی و بهبود سرعت سایت خود نیز مطلع شوید.

   


نظرات()  
یکشنبه 28 آذر 1389  12:04 ب.ظ    ویرایش: - -


Overview

When you choose to download most software from the Microsoft Store, you have the option of using Download Manager or downloading from your browser. However, when you purchase Microsoft Windows 7 from Microsoft Store, you have an additional choice to make: whether to download a collection of compressed files or to download an ISO file. An ISO file combines all the Windows 7 installation files into a single uncompressed file.

If you choose to download an ISO file (so that you can create a bootable file from a DVD or USB flash drive), copy your Windows 7 ISO file onto your media and, run the Windows 7 USB/DVD Download Tool. After you do this, you can install Windows 7 onto your computer directly from the USB flash drive or DVD.

Note: When you download the ISO file, you must copy the file onto a USB flash drive or a DVD to install Windows 7. When you're ready to install Windows 7, insert the USB flash drive into your USB port or insert your DVD into your DVD drive, and then run Setup.exe from the root folder on the drive.

The advantage to following this process and creating bootable media is that it allows you to install Windows 7 without having to first run an existing operating system on your machine. If you change the boot order of drives in your computer's BIOS, you can run the Windows 7 installation directly from your USB flash drive or from a DVD when you first turn your computer on. (Please see the documentation for your computer for information about how to change the BIOS boot order of drives.)

Copies
  • To install the software, you may make one copy of the ISO file on a disc, USB flash drive, or other media.
  • After you’ve installed the software and accepted the license terms that accompany the software, those license terms apply to your use of the software. The license terms for Windows 7 permit you to make one copy of the software as a back-up copy for re-installation on the licensed computer. If you do not delete your copy of the ISO file after installing the Windows 7 software, the copy of the ISO file counts as your one back-up copy.

If you need to download the software again, you can go to your Download Purchase History in your Microsoft Store account and access the download there.

Installation

To install the Windows 7 USB/DVD Download tool:

  1. Click to open the Windows 7 USB/DVD Download tool installation file.
  2. When you are prompted to either save the file to disk or run it, choose Run.
  3. Follow the steps in the setup dialogs. You'll have the option to specify where to install the Windows 7 USB/DVD Download Tool.

Note: You need to be an administrator on the computer you are installing the Windows 7 USB/DVD Download tool on. The tool requires the Microsoft .NET Framework version 2.0 or higher.

System Requirements

  • Windows XP SP2, Windows Vista, or Windows 7 (32-bit or 64-bit)

  • Pentium 233-megahertz (MHz) processor or faster (300 MHz is recommended)

  • 50MB of free space on your hard drive

  • DVD-R drive or 4GB removable USB flash drive

For Windows XP Users
The following applications must be installed prior to installing the tool:

  • Microsoft .NET Framework 2.0 must be installed. It can be downloaded here.
  • Microsoft Image Mastering API v2 must be installed. It can be downloaded here.

Using the Windows 7 USB/DVD Download Tool

Before you run the Windows 7 USB/DVD Download Tool, make sure you have already purchased the Windows 7 ISO download from Microsoft Store and have downloaded the Windows 7 ISO file to your hard drive. If you have purchased Windows 7 but have not yet downloaded the ISO file, you can download the file from your Microsoft Store Account.

To make a copy of your Windows 7 ISO file:

  1. Click the Windows Start button, and click Windows 7 USB/DVD Download Tool in the All Programs list to open the Windows 7 USB/DVD Download Tool.
  2. In the Source File box, type the name and path of your Windows 7 ISO file, or click Browse and select the file from the Open dialog box. Click Next.
  3. Select USB Device to create a copy on a USB flash drive or select DVD disk to create a copy on a DVD disk.
  4. If you are copying the file to a USB flash drive, select your USB device in the drop-down list and click Begin copying. If you are copying the file up to a DVD, click Begin burning.

When your Windows 7 ISO file is copied onto your chosen media, install Windows 7 by moving to the root folder of your DVD or USB flash drive, and then double-click Setup.exe.

Frequently Asked Questions

The following are frequently asked questions about using the Windows 7 USB/DVD Download Tool:

Where can I download .NET Framework 2.0?
The .NET framework can be downloaded here.

Where can I download Image Mastering API 2.0?
The Image Mastering API can be downloaded here.

What size USB flash drive is required?
You need a USB flash drive with a minimum of 4 GB of free space.

Can I use my newly created USB drive to install Windows 7 on someone else’s computer?
No. The Windows 7 ISO file on the USB flash drive is only intended to be used to install Windows 7 on the licensed user’s own computer.

Can I backup to a CD-ROM?
No. The Windows 7 ISO file is too large to fit on a CD.

Can I backup to a Blu-Ray DVD disk?
Yes, as long as your DVD drive can write to a Blu-Ray DVD.

If I have other files on the USB flash drive will the Windows 7 USB/DVD Download Tool delete them?
This tool requires the USB flash drive to be completely blank before the Windows 7 files are copied. This helps ensure that the device is bootable after the copying has completed.

Can I backup to an iPod, camera, or other device with enough free disk space?
Yes, but this is not recommended.

  • The device must be formatted in order for the device to be bootable.
A dedicated USB flash drive would be a better option.

Can I use the Windows 7 USB/DVD Download Tool to backup other files?
No. This tool is only for use with the Windows 7 ISO file purchased from Microsoft Store.

Does the tool support dual-layer DVD discs for burning?
No. Currently, the tool does not support dual-layer DVD discs.

Troubleshooting

The following tips might help if you run into a problem using this tool.

The tool is requesting that I install the .NET framework and Image Mastering API before I install the tool
For users running Windows XP, you must install the .NET Framework 2.0 and the Image Mastering API 2.0 before installing the tool. You can download .NET framework here and you can download the Image Mastering API here.

Please note that a restart may be required after installing the .NET framework and the Image Mastering API.

When creating a bootable USB device, I am getting an error about bootsect
To make the USB device bootable, you need to run a tool named bootsect.exe. In some cases, this tool needs to be downloaded from your Microsoft Store account. This may happen if you're trying to create a 64-bit bootable USB device from a 32-bit version of Windows. To download bootsect:

  1. Login to your Microsoft Store account to view your purchase history
  2. Look for your Windows 7 purchase.
  3. Next to Windows 7, there is an "Additional download options" drop-down menu.
  4. In the drop-down menu, select "32-bit ISO."
  5. Right-click the link, and then save the bootsect.exe file to the location where you installed the Windows 7 USB/DVD Download Tool (e.g. C:\Users\username\AppData\Local\Apps\Windows 7 USB DVD Download Tool).
  6. Once the file has been saved, go back to the Windows 7 USB/DVD Download tool to create your bootable USB device.

My USB device is not in the list of available devices
If you don't see your USB flash drive in the list of available devices, please make sure the drive is inserted in the USB port, and then click the Refresh button beside the list of available drives.

I inserted a blank DVD in my DVD-ROM drive, but the Windows 7 USB/DVD Download Tool doesn't recognize it
If there are multiple drives on the system, the tool will select the first one that is capable of burning DVDs. If you have multiple DVD-R drives, try inserting the blank DVD into another DVD-R drive. If that doesn't help, please make sure that your disc isn't damaged and that your DVD-R drive is operational. Contact Product Support if issues continue to arise.

I inserted a blank DVD in my DVD-ROM drive, but the tool won't let me burn it
Make sure the disc isn't a dual-layer DVD disc. Currently, dual-layer discs are not supported within the tool.

   


نظرات()  
یکشنبه 28 آذر 1389  11:09 ق.ظ    ویرایش: - -


مهر ۲۱, ۱۳۸۹

وقتی یه نفر خوابیده حال بلند شدن نداره نمیشه گفت که تنبل شده و حال نداره شاید مریض باشه. این شامل حال ویندوز هم میشه. وقتی شما سیستم را روشن میکنه ویندوز هنوز خواب است و برای بوت شدن و دیدن صفحه wellcome خیلی وقت میذاره. دستکاری در startup و افزایش قدرت سخت افزار خوبه ولی این خواب آلودگی میتونه مال یه ایراد نرم افزاری باشه. مثلا: اینکه سیستم درست shutdown نشده ، یک فایل مهم ویندوز بهش آسیب رسیده و ویندوز از پایداری افتاده و مریض شده. استفاده از سیستم restore و آنتی ویروس هم بد نیست ولی اگر ایراد از اینها نبود چی؟ استفاده از tuneup utility هم برای افزایش سرعت خوبه ولی این درد خرابی فایل دردی است که بدست هیچ کدام از اینها درست نمیشه فایل اصلی ویندوز است و نه سیستم ری استور حریفش میشه و نه آنتی ویروس tuneup در نهایت امکان داره شما را عصبانی کنه که یه ویندوز جدید نصب کنید ولی دست نگهدارید تا در این مطلب کوتاه با یه خط فرمان یه ابزار مخفی دیگه ویندوز را اجرا کنیم شاید گره کار باز شد.
در این مطلب سعی میکنیم با یه ابزار پنهان دیگه ویندوز را از خواب آلودگی در بیاریم.

xpinbed[1]

چیزی که میخوام معرفی کنم windows resource checker است که معمولا کاربران آنرا با دستور sfc میشناسند. اگر sfc را در گوگل search کنید فقط در سایتهای فارسی زبان میبینید که که یک دستور از sfc را بلدند و اونم scannow است ولی من اینجا به شما میگم چطوری به بقیه موارد دسترسی پیدا کنید و شما بخاطر اینکه کاربر وبلاگ من هستید باز یه پله جلوتر از دیگران در زمینه ویندوز قرار میگیرید. شماها از نزدیک با من آشنایی ندارید و من را در پس پرده این وبلاگ میبینید ولی کسانیکه منرا از راه نزدیک میشناسند میدونند که چطوری ویندوز مرده را زنده میکنم و همینه که خیلی خوششون میاد. (عجب تعریفی از خودم کردم) ولی همیشه گفتم بهترین کس برای تعمیر کامپیوتر همان کسی است که با اون سیستم کار میکنه. چون اون میدونه که با سیستم چه کرده و قبلا چطوری بوده و حالا چطوری است.

برای کسانیکه این ابزار را نمیشناسند اینه که کارش چک کردن فایلهای اصلی ویندوز است اگر ویندوز در حالت طبیعی بالا میاد که خوبه اگر نمیاد در safe mode هم میشه اجراش کرد و فقط کافیه به cmd دسترسی داشته باشید تا مشکلات حل بشه. در کادر جستجوی ویندوز ۷ بنویسید cmd و control + shift + enter را بزنید تا حساب ادمین باز بشه. بعد دستور sfc/scannow را بهش بدید که این معمول ترین دستوری است که کاربران ازش استفاده میکنند چک کردن فایلهای اصلی راه اندازی سیستم در نوع تخصصی ترش integrity که قبلا در همین وبلاگ بحث امنییتی integrity را انجام دادم و کافیه در search وبلاگ بنویسید integrity تا توضیح کاملترش را ببینید که اصلا ربطی به این مطلب نداره و چیز جداگانه ای است.

برای دیدن دیگر دستورات مربوط sfc این دستور را بنویسید sfc /? اونوقت به نتیجه خوبی میرسید این علامت /؟ بعد از sfc قرار میگیره اینجا توی زبان فارسی جابه جا شد.

sfc[1]

sfc/verifyonly ، sfc/scanfile ، sfc/verifyfile
حتی offline repair boot directory هم داره sfc/offbootdir

و باز هم است که با زدن دستور اول که گفتم بهش میرسید که با یک خط توضیح کارش را نوشته. هرچی باشه بعد از همه مراحل تست مثل سیستم ری استو و بقیه این دستورات میتونه جلوی نصب ویندوز تازه را بگیره. فقط اینکه باید بدونید احتیاج به cd یا DVD ویندوز هم دارید چون فایلهای اصلی از روی cd در صورت خراب بودن جایگزین فایل قدییمی میشند و شما فاییلهای نویی روی سیستم خود خواهید داشت.

   


نظرات()  
شنبه 27 آذر 1389  01:19 ب.ظ    ویرایش: - -

قبل از تصمیم گیری برای نصب و راه اندازی TCP\IP بر روی لینوكس باید از آماده بودن فایل سیستم برای این كار مطمئن شوید. برای این كار كافی است چند گام ساده را طی كنید. نخست آنكه باید از نصب بودن نرم افزار شبكه اطمینان بیابید. این موضوع در زمان نصب لینوكس از كاربر سوال می شود و در اكثر مواقع و در بیشتر توزیع های لینوكس بهصورت پیش فرض انتخاب شده است. توجه داشته باشید كه دایركتوری proc \ یكی از مكان هایی است كه اطلاعات شبكه ای لینوكس در آنجا ذخیره می شود. وجود این دایركتوری یكی از نشانه های نصب بودن امكانات شبكه ای در لینوكس است. زمانی كه از محتویات دایركتوری proc \ لیست می گیرید (یعنی با دستور cd به این مسیر بروید و سپس فرمان ls را اجرا كنید). در صورتی كه دایركتوری proc \ در سیستم شما موجود نباشد به احتمال زیاد ناگزیر خواهید بود كه كرنل سیستم عامل خود را مجددا” كامپایل كرده و گزینه \proc را برگزینید. به این منظور باید به دایركتوری سورس لینوكس یعنی \usr\src\linux تغییر مسیر داده و روتین تنظیمات (یا configuration ) كرنل را اجرا كنید. دستور این كار چنین است:Make config اگر در محیط گرافیكی X-windows كار می كنید،می توانید از ابزارهای گرافیكی استفاده كرده و دستور مقابل را تایپ كنید: Make xconfig در زمان كامپایل كرنل از شما سوال می شود كه آیا به پشتیبانی از procfs نیاز دارید یا خیر.به این مورد پاسخ مثبت دهید. همین موضوع باعث ساخته شدن دایركتوری \proc در سیستم شما خواهد شد. دایركتوری \proc همیشه در زمان راه اندازی لینوكس به طور خودكار mount می شود. وجود خطی مشابه با خط زیر در فایل \etc\fstab شرایط mount خودكار این دایركتوری را فراهم می كند. None \ proc proc defaults گام بعدی كه قبل از نصب و راه اندازی TCP\IP لازم است برداشته شود،انتخاب نام میزبان (hostname ) سیستم است. برای این كار می توان از دستور مقابل استفاده كرد: Hostname…name… در دستور بالا به جای name نام مورد نظر خود را برای میزبان قرار دهید. در اینجا ذكر این نكته ضروری است كه اگر سیستم شما در شبكه قرار دارد و در نتیجه دارای یك نام domain كامل هستید،می توانید در دستور فوق از نام كامل سیستم و Domain استفاده كنید. مثلا” : Hostnameyourname.yourdomain.com در هر صورت یك ورودی جدید در فایل etc\hosts\ ساخته خواهد شد كه منعكس كننده نتیجه اجرای دستور بالاست. توصیه می شود كه از این موضوع برای اطمینان از صحت عملكرد دستور قبلی حتما” استفاده كنید. نكته دیگری كه باید قبل از راه اندازی TCP\IP بر روی سیستم خود در نظر بگیرید آن است كه باید یك نشانی IP برای شناسایی سیستم خود در شبكه انتخاب كنید. به طور معمول فایل etc\netyworks شامل تمامی نام ها و نشانی هایی است كه سیستم شما در شبكه با آن ها سرو كار دارد. نرم افزارهای كاربردی از اطلاعات موجود در این فایل برای تعیین نشانی های مقاصد منابع موجود در شبكه استفاده می كنند. در فایل etc.networks دو ستون برای فهرست كردن نام سمبولیك و نشانی IP منابع شبكه در نظر گرفته شده است. در بسیاری از موارد در فایل های etc\networks مدخلی برای درایور loopback وجود دارد. در زیر نمونه ای از یك فایل etc\networks آورده شده است: Loopback 12.0.0. Marlin-net 147.154.0 BNR 47.0.0.0 در نمونه فایل فوق،دو شبكه به همراه نشانی های IP آن ها ثبت شده اند. توجه داشته باشید كه در نشانی های IP فقط بخش شبكه در نشانی IP ذكر شده است و به جای بخش انتهایی نشانی ها،صفر قرار داده شده است.

رابط شبكه
یكی از كارهای دیگری كه در شبكه بندی لینوكس باید انجام شود،تعیین رابط شبكه برای سیستم عامل و دیگر ابزارهای نرم افزاری آن است. این كار توسط دستور ifconfig انجام می شود. اجرای این دستور به همراه ذكر نشانی IP باعث می شود تا لایه شبكه كرنل لینوكس بتواند با رابط شبكه ارتباط برقرار كند. بدین ترتیب سیستم عامل می تواند از طریق رابط شبكه به تبادل اطلاعات با دنیای خارج بپردازد. كاربر باید به ازای هر یك از درایوهای شبكه،رابط های شبكه مربوط را برپاكند،بدین معنی كه باید برای هر یك از درایوهای شبكه،رابط های شبكه مربوط را بر پا كند. بدین معنی كه باید برای هر یك از درایوهای ppp ,loopback و یا اترنت،یك بار فرمان ifconfig اجرا شود. ترتیب كار به صورت زیر است: ifconfig interface-name ip- address در دستور بالا،به جای interfacename باید نام اختصاری درایور قرار داده شود. بعد از آن كه دستور ifconfig اجرا شد و در نتیجه رابط شبكه فعال گردید. كاربر باید از دستور route برای ایجاد و یا حذف مسیرها در جدول مسیر یابی (routing table ) كرنل استفاده كند. این عمل از آن جهت اهمیت دارد كه سیستم بتواند توسط جدول مسیریابی ،دیگر منابع شبكه را بیابد. از دستور فوق به صورت زیر استفاده می شود: Route add\delip-address توجه داشته باشید در هر مورد استفاده از دستور فوق باید یكی از حالات add یا del بكار برده شوند. در صورتی كه بخواهید محتویات فعلی جدول مسیریابی سیستم را مشاهده كنید،می توانید به این صورت عمل كنید: $ Route (یعنی استفاده از دستور route بدون هیچ سوئیچ ) اگر این دستور را اجرا كنید،ممكن است چیزی شبیه متن زیر ببینید.(در این مثال،سیستم مورد نظر فقط دارای مدخل درایور loopback بوده است)
$route
Kernel Routing table
Destination Gateway Genmask Window Use Lface
Loopback *255.0.0.0u1936 0 16 lo
یادآوری می كنیم كه یك روش دیگر نمایش داده های جدول مسیریابی ،استفاده ا زدستور مقابل است: Netstat –rn در دستور فوق سوئیچ r باعث نمایش جدول مسیریابی و سوئیچ n منجر به نمایش نشانی های ip به جای اسامی نمادین می شوند. در جداول مسیریابی ستون هایی كه اهمیت دارند. ستون مربوط به نام مقصد مثلا” loopback ،ستون مربوط به ماسك مانند Genmask و نهایتا” ستون نام رابط شبكه هستند. شما می توانید توسط دستور route به همراه سوئیچ n ،داده های جدول مسیریابی را به صورتی مشاهده كنید كه در آن به جای اسامی سمبولیك،از نشانی های ip استفاده شده باشد. همان طور كه قبلا” اشاره شد،در شرایط معمول سیستم های مجهز به سیستم عامل لینوكس دارای یك رابط loopback و یك رابط شبكه نظیر اترنت هستند كه باید به ترتیب تنظیم شوند.

تنظیم رابط loopback
همان طور كه قبلا” اشاره كردیم ،رابط loopback توسط برخی از نرم افزارها برای كاركرد طبیعی مورد استفاده قرار می گیرد.از آن گذشته تعداد دیگری از نرم افزارهای كاربردی تحت لینوكس نیز از این رابط برای كاربردهای عیب یابی كمك می گیرند. یادآوری می كنیم كه نشانی ip یك رابط شبكه loopback به صورت 127.0.0.1 نوشته می شودو فایل etc\hosts\ باید یك ورودی برای loopback باشد. در این جا مناسب است كه خاطر نشان كنیم كه نشانی loopback را می توان به صورت های گوناگونی نوشت و اصولا” هر نشانی به فرم 127.x.x.x (x به معنی عددی بین 0 تا 255 است) پذیرفتنی است. اینكه چرا عادت كرده ایم كه از یونیكسی اولیه چنین مرسوم بوده است. در صورتی كه ورودی مربوط به رابط loopback در فایل \etc\hosts ثبت نشده ifconfig lo استفاده كنیم.

تنظیم رابط اترنت
برای تنظیم اترنت (مثلا” كارت شبكه) هم می توانید همان مراحل قبلی را مجدد تكرار كنید. فقط توجه داشته باشید كه نام رابط شما چیزی مانند eth0 یا eht 1 است و نشانی ip را نیز باید به نشانی ip انتخابی خود تغییر دهید. در این جا زمانی كه قصد اجرای دستور ifconfig را برای رابط شبكه دارید،نیازی به مشخص كردن ماسك شبكه نخواهید داشت. زیرا سیستم عامل می تواند مقدار پارامتر ماسك را به طور خودكار از نشانی ip داده شده به دست آورد. به عنوان مثال می توانید برای ثبت نشانی 147.123.20.1 از یكی از خطوط زیر استفاده كنید:
Ifconfig 147.123.20.1 ifconfig 147.123.20.1 nemask 255.25.255.0 برای بررسی صحت انجام عملیات می توانید بار دیگر از دستور ifconfig eht 0 استفاده كنید. نشانی Broadcast بر اساس نشانی ip سیستم محلی تنظیم شده است. این عمل از آن جهت توسط TCP\IP انجام می گیرد كه تمام سیستم های موجود در شبكه به یك باره در دسترس قرار گیرند. مقدار و اندازه Maximum Transfer Unit هم به طور معمول بر اساس استانداردهای شبكه های اترنت به مقدار حداكثر مجاز یعنی 1500 تنظیم می شود. همان طور كه می دانید گام بعدی اضافه كردن نشانی اترنت به جدول مسیریابی كرنل است . نشانی ip مورد نیاز برای همراهی در دستور route همان نشانی شبكه بدون ذكر پارامتر محلی است . برای آنكه تمام شبكه محلی را در یك نوبت پوشش دهیم،از گزینه net در دستور route كمك می گیریم. در نتیجه شكل استفاده از دستور route برای مثال ما به صورت زیر خواهد بود:Route add –net 147.123.20.0 این دستور تمامی سیستم های موجود در شبكه محلی را كه توسط نشانی 147.123.20.0 شناسایی می شوند، را به جدول مسیریابی اضافه می كند. در سیستم های موجود در شبكه را به صورت دستی به جدول مسیریابی اضافه كنید. روش دیگر آن است كه از فایل \etc\networks فقط برای مشخص كردن بخش فهرست هایی از نام ها و نشانی های ip باشد،به عنوان مثال در صورتی كه در این فایل ،ورودی مربوط به شبكه ای به نام foobamet داشته باشیم،می توانیم تمام شبكه كمك دستور زیر به جدول مسیریابی اضافه كنیم: Route add foobar-net استفاده از فایل etc\networks این اشكال امنیتی را به همراه دارد كه به تمام سیستم های موجود در شبكه اجازه دسترسی و مجوزهای یكسانی داده می شود. پس از آنكه مسیرها به جدول مسیریابی كرنل اضافه شدند،می توانید برای بررسی صحت تنظیمات،از دستور ping برای هر یك از سیستم های شبكه استفاده كنید. برای این كار یا باید نام سیستم مقصد را داشته باشید و یا آنكه نشانی ip آن را بدانید. این اطلاعات می توانند از طریق فایل \etc\hosts و یا سرویسی مانند DNS به دست آیند. پس از آنكه مراحل فوق به درستی انجام گردیدند،سیستم لینوكس شما قادر خواهد بود كه به هر یك از سیستم های موجود در شبكه محلی توسط پروتكل TCP\IP متصل شود. در صورتی كه شبكه مورد نظر كوچك باشد،این عمل كفایت می كند و كار در همین جا خاتمه یافته می شود . اما در شبكه های بزرگتر و یا شبكه هایی كه از پروتكل های ویژه ای استفاده می كنند و یا در آن ها Gateway به كار رفته باشد،نیاز به طی مراحل دیگری وجود خواهد داشت. در صورتی كه قصد اضافه كردن سیستم های دیگری را به شبكه داشته باشید كه از TCP\IP استفاده می كنند،می توانید همانند مراحل قبلی ،نام و نشانی IP های آن ها را به فایل \etc\hosts اضافه كنید. سیستم هایی به نام godzilla و godzilla.tpci ،مجهز به سیستم عاملی (كه از TCP\IP پشتیبانی می كند)هستند. و قادرند به كمك teinet یا ftp به سیستم لینوكسی ما متصل شوند (توجه داشته باشید كه كاربر چنین سیستم هایی فقط زمانی قادر خواهد بود به سیستم شما login كند كه مجوزهای مربوط را برای آنها تنظیم كرده باشید.) در صورتی كه نام یا نشانی یك سیستم راه دور در فایل \etc\hosts ثبت شده باشد،شما قادر خواهید بود كه توسط ابزارهایی مانند telnet یا ftp با آن سیستم ارتباط داشته باشید.
Name service و Name resolver
پروتكل TCP\IP از ورودی های فایل \etc\hosts برای ترجمه اسامی به نشانی های IP استفاده می كند. به عنوان مثال،زمانی از نامی مانند darkstar را در آن بیابد. در صورتیكه چنین ورودی در این فایل موجود نباشد، شما قادر به اتصال چنین سیستمی نخواهید بود. اما تصور كنید كه تعداد سیستم های موجود در شبكه زیاد باشند و شما قصد اتصال به تعداد بیشتری از سیستم ها را داشته باشید و در این صورت تنظیم و اضافه كردن یكایك نام ها و نشانی های ip به جدول مسیریابی كاری خسته كننده و زمان برخواهد بود. سرویس BIND كه مخفف عبارت Beekeley internet Name Domain Service است برای حل این مشكل ایجاد شده است. بعدها BIND در DNS یا Domain Name System نیز پیاده سازی شد. در حال حاضر اكثر توزیع های لینوكس به BIND مجهز هستند و در بعضی از نسخه ها هم DNS از قبل پیاده سازی شده است. BIND و DNS هر دو مقوله های پیچیده ای هستند كه بسیاری از كاربران لینوكس را فراری می دهند. در صورتی كه شبكه شما به یك DNS سرور متصل باشد و یا آنكه قصد استفاده ا زسرور DNS ISP را داشته باشید،نیازی به اجرای BIND بر روی سیستم خود نخواهید داشت. اما در عوض باید سیستم خود را به گونه ای تنظیم كنید كه قادر به استفاده از سرور DNS باشد. در چنین مواقعی،به جای آن كه نام ها و نشانی های یكایك سیستم های متصل به شبكه را به فایل \etc\hosts اضافه كنید،كلانیت DNS و یا مجموعه ای از روتین های كتابخانه ای در لینوكس،فراخوانی می شوند و با استفاده از سرور DNS نام های مورد نظر را به نشانی های مربوطه آن ها ترجمه یا Resolver می كنند. Name Resolver توسط فایل \etc\resolv.conf تنظیم می شود. به طور معمول این فایل شامل راهنمای (directive ) جستجو و راهنمای Name server است. راهنمای جستجو به شكل زیر به كار برده می شود: Searchdomain 1 domain2 domainN در عبارت فوق هر یك از domain ها توسط فهرستی از پسوندهای دامنه ای جایگزین می شوندكه Name Resolver به اسامی میزبانی اضافه می كند كه به صورت كامل مشخص نشده باشد.به عنوان مثال،راهنمای جستجوی زیر توجه كنید: Search xyz.com us.xyx.com europe.xyz.com در صورتی كه نامی مانند http://www.abc.com به كار گرفته شده باشد،می گوییم كه این نام به صورت كامل بیان شده است. در چنین وضعیتی ،از راهنمای جستجو استفاده نخواهد شد. اما اگر یك سرویس TCP\IP از نامی مانند WWW استفاده كند كه به شكل كامل نیست،در این صورت راهنمای جستجو سعی خواهد كرد تا این نام را به ترتیب به صورت اسامی مشابه با http://www.xyz.com و http://www.us.xyz.com و ... تعبیر كند. سرورهای DNS مورد استفاده Name Resolver توسط راهنمای nameserver مشخص می شود: Nameserver ipaddress كه در آن پارامتر ipaddress نشانی ip سرور DNS است. به عنوان مثال در صورتی كه نخستین سرور DNS دارای نشانی IP برابر با 199.231.13.10 باشد، در این صورت راهنمای DNS به شكل زیر خواهد شد: Nameserver 100.231.13.10 در هر مورد می توان حداكثر می توان سه نشانی سرور DNS مشخص كرد كه هر یك دارای راهنمای nameserver خود هستند و در یك خط ثبت می شوند. مطلب دیگری كه می تواند توسط كاربر تنظیم شود،ترتیب مراجعه به DNS یا فایل \etc\hosts در زمان ترجمه نام است. بدین ترتیب معنی كه كاربر می تواند با كمك فایل \etc\nsswitch.conf انتخاب كند كه برای ترجمه نام،نخست به DNS مراجعه شود و سپس به فایل \etc\hosts و یا بر عكس . در هنگام استفاده از سیستم های بزرگ و یا در زمانی كه قصد استفاده از تمام سرویس های اینترنتی در سیستم لینوكس خود داشته باشید،لازم خواهد بود كه مشخصه های BIND به درستی تنظیم شده باشند،خوشبختانه چنین تنظیمی فقط كافی است كه یك بار انجام شود. برای این كار به نرم افزار BIND نیاز خواهد بود كه در اكثر توزیع های جدید لینوكس پیش بینی شده است.

دروازه یا Gateway
زمانی كه دو یا چند شبكه به یكدیگر متصل می شوند،از Gateway استفاده می شود. Gateway ماشینی است كه به عنوان رابط بین چند شبكه عمل می كند و اطلاعات را بر اساس نشانی های ip آن ها به شبكه های مربوطه هدایت و مسیردهی می كند. زمانی كه قرار باشد یك سیستم لینوكسی به عنوان Gateway كار كند،باید چند تغییر در تنظیمات فایل های configuration شبكه اعمال شود. برای آنكه بتوان از سرویس های یك سیستم دیگر به عنوان Gateway استفاده كرد،باید به جدول مسیریابی،اطلاعاتی از Gateway قرار باشد شبكه ای را به اینترنت متصل سازد. این عمل توسط دستور زیر قابل تنظیم است: Route add default gw netgate در دستور بالا، natgate نام سیستمی در شبكه است كه قرار است به عنوان یك gateway به كار گرفته شود. این نام در دستور بالا بعد از كلید واژه gw ذكر می شود. معنی عبارت default در دستور بالا به این معنی است كه تمام سیستم های موجود در شبكه قادر به اتصال به اینترنت از طریق Gateway هستند. در صورتی كه قصد ارتباط دادن دو شبكه توسط یك Gateway در بین باشد،باید نام شبكه دوم در فایل etc\networks\ قید شده باشد و در این صورت شكل نوشتاری دستور route به صورت زیر است: Route add big-corp gw gate-serv در دستو رفوق از سیستمی به نام gateserv برای دسترسی به شبكه ای به نام bigcorp می توان استفاده كرد. نكته دیگر آنكه اگر به همین جا اكتفا شود،كاربران فقط قادر خواهند بود كه اطلاعات را به سیستم ها ی مقصد در شبكه دوم ارسال كنند و قابلیت دریافت اطلاعات از آن سیستم ها وجود نخواهد داشت. برای حل این مسئله لازم است كه در جداول مسیریابی سیستم های شبكه دوم تنظیماتی انجام شود. اگر قصد استفاده از سیستم محلی خود را به عنوان ارتباط دهنده دو شبكه داشته باشید،باید سیستم خود را به دو كارت شبكه ( یا دو اتصال PPP و یا SLIP ) مجهز كنید. فرض كنید كه قصد استفاده از سیستم خود را برای اتصال دو شبكه به نام های Small-net و big-net داشته باشیم و شرایط سخت افزاری این كار فراهم شده باشد. نخستین گام آن است كه رابط های اترنت كارت های شبكه هر یك با نشانی های خودشان تنظیم شوند. به عنوان مثال ممكن است سیستم شما در شبكه بزرگ تر دارای نشانی ip برابر با 163.12.34.36 باشد و در شبكه كوچك تر نشانی سیستم 147.123.12.1 باشد. در این صورت لازم خواهد بود كه دو ورودی در فایل \etc\hosts برای ساده تر عمل ترجمه نام (Name resolution ) ایجاد كنیم. مثلا” به این ترتیب 163.12.34.36 merlin.big-net.com merlin-iface1
147.123.12.1 merlin.small-net.com merlin-iface2
در این مثال فرض شده است كه سیستم شما در هر دو شبكه دارای نام merlin است كه كاملا” قانونی است در مورد فوق اسامی رابط ها نیز به جهت سهولت قید شده اند. پس از این مرحله باید از فرمان ifconfig برای برقراری ارتباط بین رابط ها و اسامی های به كار رفته در فایل \etc\hosts استفاده كنیم: ifconfig eth 0 merlin-iface1 ifconfig eth1merlin-iface2
و نهایتا” لازم است كه جدول مسیریابی را تغییر دهیم. برای این كار از دستورات زیر به صورت مشخص شده باید استفاده كنیم: Route add big-net Route add small-net
زمانی كه این مراحل به درستی انجام شوند، می توانید از سیستم خود به عنوان یك Gateway برای برقراری ارتباط بین دو شبكه استفاده كنید.

استفاده از ابزارهای گرافیكی برای تنظیمات رابط های شبكه
تا اینجا از دستوراتی استفاده كردیم كه تمام مراحل لازم برای ایجاد و تنظیمات شبكه را از ابتدای كار توصیف می كردند. زمانی كه لینوكسی راه اندازی می شود، به طور معمول نیازی به اجرای اسكریپت هایی نظیر اسكریپت های فوق را نخواهید داشت،علت این موضوع آن است كه چنین اسكریپت هایی به طور خودكار در زمان راه اندازی اجرا می شوند. اما اشكال كار در اینجا است كه این اسكریپت ها ممكن است از یك توزیع لینوكس به توزیع دیگری كمی تفاوت داشته باشند،به عنوان مثال لینوكس هایی مانند slackware كه از اسكریپت هایی به سبك یونیكس BSD استفاده می كنند. با لینوكس هایی مانند RedHat یا Fedora كه از اسكریپت های به سبك یونیكس VR4 پیروی می كنند،از نظر اسكریپت های Shell ، تفاوت دارند. اما خوشبختانه،توزیع عای لینوكس امروزی به همراه ابزارهای گرافیكی عرضه می شوند كه كار تنظیمات شبكه را تا حد بسیار زیاد تسهیل می كنند. این ابزارها به طور خودكار تغییرات و ویرایش های شما را در اسكریپت های راه اندازی اعمال می كنند. یكی از نخستین ابزارهای گرافیكی تنظیمات لینوكس ، netcfg نام دارد . برای راه اندازی این ابزار كافی است كه نام آن را از خط فرمان اجرا كنید.

Linuxconf
ابزار بسیار قوی دیگر،linuxconf نام دارد كه می توان از آن برای تنظیمات شبكه و بسیاری از اعمال مدیریتی دیگر استفاده كرد. از آنجایی كه از این ابزار برای مسیر دهی و اعمال پیچیده دیگر استفاده می شود. فراگیری آن و كسب مهارت در آن كاملا” منطقی است. برای راه اندازی این ابزار هم می توانید به سادگی نام آن را از خط فرمان اجرا كنید. البته برنامه های گرافیكی میزكارهایی مانند KDE یا GNOME هم بسته به نسخه لینوكسی كه از آن استفاده می كنید،ممكن است پیش بینی آیكونی برای فراخوانی linuxconf را كرده باشند.

   


نظرات()  
شنبه 27 آذر 1389  01:18 ب.ظ    ویرایش: - -

حافظه مجازی یکی ازبخش های متداول در اکثر سیستم های عامل کامپیوترهای شخصی است . سیستم فوق با توجه به مزایای عمده، بسرعت متداول و با استقبال کاربران کامپیوتر مواجه شده است .

حافظه مجازی یکی ازبخش های متداول در اکثر سیستم های عامل کامپیوترهای شخصی است . سیستم فوق با توجه به مزایای عمده، بسرعت متداول و با استقبال کاربران کامپیوتر مواجه شده است . اکثر کامپیوترها در حال حاضر از حافظه های محدود با ظرفیت 64 ، 128 و یا 256 مگابایت استفاده می نمایند. حافظه موجود در اکثر کامپیوترها یه منظور اجرای چندین برنامه بصورت همزمان توسط کاربر ، پاسخگو نبوده و با کمبود حافظه مواجه خواهیم شد. مثلا" در صورتی که کاربری بطور همزمان ، سیستم عامل ، یک واژه پرداز ، مرورگر وب و یک برنامه برای ارسال نامه الکترونیکی را فعال نماید ، 32 و یا 64 مگابایت حافظه، ظرفیت قابل قبولی نبوده و کاربران قادر به استفاده از خدمات ارائه شده توسط هر یک از نرم افزارهای فوق نخواهند بود. یکی از راهکارهای غلبه بر مشکل فوق افزایش و ارتقای حافظه موجود است . با ارتقای حافظه و افزایش آن ممکن است مشکل فوق در محدوده ای دیگر مجددا" بروز نماید. یکی دیگر از راهکارهای موجود در این زمینه ، استفاده از حافظه مجازی است . در تکنولوژی حافظه مجازی از حافظه های جانبی ارزان قیمت نظیر هارد دیسک استفاده می گردد. در چنین حالتی اطلاعات موجود در حافظه اصلی که کمتر مورد استفاده قرار گرفته اند ، از حافظه خارج و در محلی خاص بر روی هارد دیسک ذخیره می گردند. بدین ترتیب بخش ی از حافظه اصلی آزاد و زمینه استقرار یک برنامه جدید در حافظه فراهم خواهد شد. عملیات ارسال اطلاعات از حافظه اصلی بر روی هارد دیسک بصورت خودکار انجام می گیرد.

مسئله سرعت
سرعت خواندن و نوشتن اطلاعات بر روی هارد دیسک بمراتب کندتر از حافظه اصلی کامپیوتر است . در صورتی که سیستم مورد نظر دارای عملیاتی حجیم در رابطه با حافظه مجازی باشد ، کارآئی سیستم بشدت تحت تاثیر قرار خواهد گرفت . در چنین مواردی لازم است که نسبت به افزایش حافظه موجود در سیستم ، اقدام گردد. در مواردی که سیستم عامل مجبور به جابجائی اطلاعات موجود بین حافظه اصلی و حافظه مجازی باشد ( هارد دیسک ) ، باتوجه به تفاوت محسوس سرعت بین آنها ، مدت زمان زیادی صرف عملیات جایگزینی می گردد. در چنین حالتی سرعت سیستم بشدت افت کرده و عملا" در برخی حالات غیرقابل استفاده می گردد. محل نگهداری اطلاعات بر روی هارد دیسک را یک Page file می گویند. در فایل فوق ، صفحات مربوط به حافظه اصلی ذخیره و سیستم عامل در زمان مورد نظر اطلاعات فوق را مجددا" به حافظه اصلی منتقل خواهد کرد. در ماشین هائی که از سیستم عامل ویندوز استفاده می نمایند ، فایل فوق دارای انشعاب swp است .

پیکربندی حافظه مجازی
ویندوز 98 دارای یک برنامه هوشمند برای مدیریت حافظه مجازی است . در زمان نصب ویندوز ، پیکربندی و تنظیمات پیش فرض برای مدیریت حافظه مجازی انجام خواهد شد. تنظیمات انجام شده در اغلب موارد پاسخگو بوده و نیازی به تغییر آنها وجود نخواهد داشت . در برخی موارد لازم است که پیکربندی مدیریت حافظه مجازی بصورت دستی انجام گیرد. برای انجام این کار در ویندوز 98 ، گزینه System را از طریق Control panel انتخاب و در ادامه گزینه Performance را فعال نمائید. در بخش Advanced setting ، گزینه Virtual memory را انتخاب نمائید.
با نمایش پنجره مربوط به Virtual Memory ، گزینه "Let me specify my own virtual memory setting" را انتخاب تا زمینه مشخص نمودن مکان و طرفیت حداقل و حداکثر فایل مربوط به حافظه مجازی فراهم گردد..در فیلد Hard disk محل ذخیره نمودن فایل و درفیلد های دیگر حداقل و حداکثر ظرفیت فایل را بر حسب مگابایت مشخص نمائید. برای مشخص نمودن حداکثر فضای مورد نیاز حافظه مجازی می توان هر اندازه ای را مشخص نمود . تعریف اندازه ائی به میزان دو برابر حافظه اصلی کامپیوتر برای حداکثر میزان حافظه مجازی توصیه می گردد.
میزان حافظه موجود هارد دیسک که برای حافظه مجازی در نظر گرفته خواهد شد بسیار حائر اهمیت است . در صورتی که فضای فوق بسیار ناچیز انتخاب گردد ، همواره با پیام خطائی مطابق "Out of Memory" ، مواجه خواهیم شد. پیشنهاد می گردد نسبت حافظه مجازی به حافظه اصلی دو به یک باشد. یعنی در صورتی که حافظه اصلی موجود 16 مگابایت باشد ، حداکثر حافظه مجازی را 32 مگابایت در نظر گرفت .
یکی از روش هائی که یه منظور بهبود کارائی حافظه مجاری پیشنهاد شده است ، ( مخصوصا" در مواردیکه حجم بالائی از حافظه مجازی مورد نیاز باشد ) در نظر گرفتن ظرفیت یکسان برای حداقل و حداکثر انداره حافظه مجازی است . در چنین حالتی در زمان راه اندازی کامپیوتر، سیستم عامل تمام فضای مورد نیاز را اختصاص و در ادامه نیازی با افزایش آن همزمان با اجرای سایر برنامه ها نخواهد بود. در چنین حالتی کارآئی سیستم بهبود پیدا خواهد کرد .
یکی دیگر از فاکتورهای مهم در کارآئی حافظه مجازی ، محل فایل مربوط به حافظه مجازی است . در صورتی که سیستم کامپیوتری دارای چندین هارد دیسک فیزیکی باشد ، ( منظور چندین درایو منظقی نیست ) می توان حجم عملیات مربوط به حافظه مجازی را بین هر یک از درایوهای فیزیکی موجود توزیع کرد. روش فوق در مواردیکه از حافظه مجازی در مقیاس بالائی استفاده می گردد ، کارآئی مطلوبی را بدنبال خواهد داشت

   


نظرات()  
شنبه 27 آذر 1389  01:17 ب.ظ    ویرایش: - -

The little show that came back from the dead

The little show that came back from the dead Cult favorite CW show Supernatural was only supposed to have five seasons, ending with Lucifer and the archangel Michael in an Apocalypse smackdown. But it came back for a sixth season coda. Here's why you should be watching. Spoilers!

Last Friday, Supernatural's mid-season finale "Appointment in Samarra" was a perfect example of what this show has done to expand its scope while still following through on a many-season plot arc that's hard to forget - the Apocalypse and its consequences. That episode delivers the gallows humor that has made Supernatural a fan favorite, while also opening a window onto some of the refreshingly complicated metaphysical questions raised in a story where God has gone missing, the angels are at war in a post-Apocalypse heaven, and our monster-hunting protagonists Sam and Dean Winchester are struggling to reunite Sam with his tormented soul.

Most shows in this genre would leave unquestioned the idea that having a soul is a Good Thing. Not Supernatural. Sam's soul was ripped out of him after Lucifer turned the poor guy's body into a meatsack, picked a fight with archangel Michael's meatsack, and subsequently got chucked into Hell's cage when Heaven won the war for Earth. Basically, the two ex-angels have had nothing to alleviate their boredom except playing Doom with Sam's soul. Would having such a wounded, tortured soul really be better than "being all Replicant" the way Soulless Sam is now?

Judeo-Christian-Islamic beliefs are just another set of entertaining myths

Then again, most shows dealing with Judeo-Christian-Islamic themes wouldn't overtly treat these religious traditions as myths whose importance is roughly equal to myths about faeries and shape-shifters. Indeed, the point of Friday's episode was that the powers of Heaven and Hell pale in comparison to Death, a terrifying creature who transcends time, existed long before "God" and "Lucifer," and loves junk food. Supernatural is sly enough to tweak the self-importance of what you might call the "Big Three" religions. But it's gutsy enough to actually deal earnestly with the big questions these religions ask about the meaning of life.

Though this half-season has been dealing a lot with what happened to the Winchesters in the post-Apocalypse, it's also been about what's going on in all the significant parts of the supernatural world that really don't give a crap about the Big Three. There are huge groups of monsters whose lives and deaths are untouched by God and Heaven. One of the season's big mysteries is what motivates these monsters. Do they have an ethical system? Are they evil? Where do they go when they die? The new "king of Hell," Crowley, spent several episodes trying to track down Purgatory - AKA the monster afterlife zone - because he thought it was great "Hell-adjacent real estate."

Monsters of the week, in Supernatural season 6, are never just that. They're also a reminder that the Big Three religions are not the be-all and end-all when it comes to cosmology.

Death takes a holiday

Now that we've brought the Big Three down a peg, Friday night's episode gave us a peek at one of those cosmological powers far greater than anything God or Lucifer could ever conceive. Desperate to make Sam whole again, Dean has himself temporarily killed so that he can talk Death himself into retreiving Sam's soul. Robert Englund cameos as the doctor who helps Hunters from the less-than-sanitary rooms behind a butcher shop.

And Death is willing to bargain. He'll rescue Sam's broken soul - and even create a wall around the damaged parts of it - if Dean will just wear Death's ring for 24 hours. That means Dean has to kill everybody on Death's list, and (usually) answer a few confused, tearful questions from their about-to-be-reaped souls. Things start easy - he kills a guy who was threatening a kid with a gun, then gives a typically rock-n-roll explanation of life's meaning to a cholesterol-snarfing guy he killed with a heart attack.

   


نظرات()  
سه شنبه 23 آذر 1389  11:16 ق.ظ    ویرایش: - -

تصاویری که این روزها در اینترنت منتشر شده و با استقبال بسیار زیاد کاربران روبه شده اند دو قهرمان اصلی دارد که اولی، ریچارد تزور، رئیس سازمان غیر دولتی Rescate Fauna Marina  )نجات جانوران دریایی) و یک بچه دلفین کوچک است.

 

این بچه دلفین در سواحل "مونته ویدیو" در اروگوئه پیدا شد. دلفین کوچک جراحات زیادی داشت که احتمالا در اثر برخورد با تور ماهیگران ایجاد شده بودند.

 

براساس گزارش لارپوبلیکا، ریچارد تزور بلافاصله پس از پیدا شدن این بچه دلفین آن را به "پیراپلیس" در یک منطقه محافظت شده در ساحل رودخانه "لا پلاتا" واقع در 100 کیلومتری شرق "مونته ویدیو" منتقل کرد و درمان و مراقبتهای ویژه ای را برای نجات آن آغاز کرد.

1

2

3

4

5

 

   


نظرات()  
شنبه 20 آذر 1389  02:00 ب.ظ    ویرایش: - -


High availability در تجهیزات امنیتی Juniper با استفاده از پروتكل NSRP صورت می گیرد. در تنظیمات NSRP دستگاههای امنیتی كه دارای تنظیمات مشابه و policy های امنیتی یكسان هستند در یك NSRP Cluster قرار می گیرد و با استفاده از یك یا دو لینك به یكدیگر متصل می شوند. چك كردن پابرجا بودن دستگاهها و انتقال اطلاعات مربوط به تغییر در تنظیمات و در صورت نیاز RTO ها از طریق این لینك انجام می گیرد.


NetScreen Redundancy Protocol

امروزه با رشد نیازهای كاربران به سرویس‌های مختلف، مراكز داده جهت در بر گرفتن تجهیزات، اطلاعات و برنامه‌های كاربردی حساس در فضایی كاملاً مطمئن و دارای قابلیت گسترش طراحی شده‌اند. برطبق تعریف ارایه شده از جانب Renewable Energy Policy، مراكز داده متشكل از اجزای ضروری زیر ساختی هستند كه كار پشتیبانی از اینترنت و تجارت‌الكترونیكی و بخش‌های ارتباطات الكترونیكی را به عهده دارند و در نتیجه تمامی سرویس‌های ارایه شده در آن‌ها باید دقیق، مطابق برنامه و بدون كوچكترین وقفه‌ای عمل نمایند.

High availability در تجهیزات امنیت Juniper با استفاده از پروتكل NSRP صورت می گیرد. در تنظیمات NSRP دستگاههای امنیتی كه دارای تنظیمات مشابه و policy های امنیتی یكسان هستند در یك NSRP Cluster قرار می گیرد و با استفاده از یك یا دو لینك به یكدیگر متصل می شوند. چك كردن پابرجا بودن دستگاهها و انتقال اطلاعات مربوط به تغییر در تنظیمات و در صورت نیاز RTO ها از طریق این لینك انجام می گیرد.

HA Active/Active

در این تنظیم هر دو دستگاه امنیتی كه در NSRP Cluster تعریف شده اند، ترافیك را از خود عبور می دهند و policy‌ها را اعمال می كنند. البته هر دستگاه به 50%‌ session ها پاسخ می دهد و در شرایطی كه یكی از دستگاهها از كار بیافتدكلیه session ها توسط دستگاه پابرجا پاسخ داده می شود .

HA Active/Passive

در این تنظیم یكی از دستگاه ها در حالت اكتیو و دیگری در حالت پسیو قرار می گیرد. دستگاه active به عنوان primary شناخته می شود و ترافیك داده را از خود عبور می دهد. در حالیكه دستگاه passive تنها در صورت فعال شدن به هنگام نقصی در دستگاه primary ترافیك داده را عبور می دهد.

وضعیت های كاری فایروال ها در حالت كاركرد در HA

یك دستگاه امنیتی در كاركرد HA در یكی از وضعیت های زیر قرار می گیرد:


انتخاب Master

انتخاب Master بر اساس شماره اولویتی كه به هر دستگاه اختصاص داده می شود صورت می گیرد. به هنگام پیوستن دستگاهها به گروه VSD، دستگاه با اولویت پایین تر (نزدیكتر به صفر) به عنوان Master انتخاب می شود. در صورتی كه این دستگاه از كار بیافتد، دستگاه با اولویت بعدی كه به عنوان Primary Backup بوده، master‌ می شود. تعریف Preemt بودن یك دستگاه با اولیت كمتر به گروه، اجازه می دهد آن دستگاه به هنگام بازگشت از حالت خرابی مجدداً عبور و پردازش ترافیك را در دست گیرد .

از این مطلب پرینت بگیرید

   


نظرات()  
شنبه 20 آذر 1389  01:45 ب.ظ    ویرایش: - -


NetScreen Redundancy Protocol

امروزه با رشد نیازهای كاربران به سرویس‌های مختلف، مراكز داده جهت در بر گرفتن تجهیزات، اطلاعات و برنامه‌های كاربردی حساس در فضایی كاملاً مطمئن و دارای قابلیت گسترش طراحی شده‌اند. برطبق تعریف ارایه شده از جانب Renewable Energy Policy، مراكز داده متشكل از اجزای ضروری زیر ساختی هستند كه كار پشتیبانی از اینترنت و تجارت‌الكترونیكی و بخش‌های ارتباطات الكترونیكی را به عهده دارند و در نتیجه تمامی سرویس‌های ارایه شده در آن‌ها باید دقیق، مطابق برنامه و بدون كوچكترین وقفه‌ای عمل نمایند.

High availability در تجهیزات امنیت Juniper با استفاده از پروتكل NSRP صورت می گیرد. در تنظیمات NSRP دستگاههای امنیتی كه دارای تنظیمات مشابه و policy های امنیتی یكسان هستند در یك NSRP Cluster قرار می گیرد و با استفاده از یك یا دو لینك به یكدیگر متصل می شوند. چك كردن پابرجا بودن دستگاهها و انتقال اطلاعات مربوط به تغییر در تنظیمات و در صورت نیاز RTO ها از طریق این لینك انجام می گیرد.

HA Active/Active

در این تنظیم هر دو دستگاه امنیتی كه در NSRP Cluster تعریف شده اند، ترافیك را از خود عبور می دهند و policy‌ها را اعمال می كنند. البته هر دستگاه به 50%‌ session ها پاسخ می دهد و در شرایطی كه یكی از دستگاهها از كار بیافتدكلیه session ها توسط دستگاه پابرجا پاسخ داده می شود .

HA Active/Passive

در این تنظیم یكی از دستگاه ها در حالت اكتیو و دیگری در حالت پسیو قرار می گیرد. دستگاه active به عنوان primary شناخته می شود و ترافیك داده را از خود عبور می دهد. در حالیكه دستگاه passive تنها در صورت فعال شدن به هنگام نقصی در دستگاه primary ترافیك داده را عبور می دهد.

وضعیت های كاری فایروال ها در حالت كاركرد در HA

یك دستگاه امنیتی در كاركرد HA در یكی از وضعیت های زیر قرار می گیرد:

انتخاب Master

انتخاب Master بر اساس شماره اولویتی كه به هر دستگاه اختصاص داده می شود صورت می گیرد. به هنگام پیوستن دستگاهها به گروه VSD، دستگاه با اولویت پایین تر (نزدیكتر به صفر) به عنوان Master انتخاب می شود. در صورتی كه این دستگاه از كار بیافتد، دستگاه با اولویت بعدی كه به عنوان Primary Backup بوده، master‌ می شود. تعریف Preemt بودن یك دستگاه با اولیت كمتر به گروه، اجازه می دهد آن دستگاه به هنگام بازگشت از حالت خرابی مجدداً عبور و پردازش ترافیك را در دست گیرد .

از این مطلب پرینت بگیرید

   


نظرات()  
شنبه 20 آذر 1389  09:30 ق.ظ    ویرایش: - -

روزی معلمی از دانش آموزانش خواست که اسامی همکلاسیهایشان را بر روی دو ورق کاغذ بنویسند و پس از نوشتن هر اسم یک خط فاصله قرار دهند .
سپس از آنها خواست که درباره قشنگترین چیزی که میتوانند در مورد هرکدام از همکلاسی هایشان بگویند ، فکر کنند و در آن خط های خالی بنویسند .
بقیه وقت کلاس با انجام این تکلیف درسی گذشت و هرکدام از دانش آموزان پس از اتمام ،برگه های خود را به معلم تحویل داده ، کلاس را ترک کردند .
روز شنبه ، معلم نام هر کدام از دانش آموزان را در برگه ای جداگانه نوشت ، وسپس تمام نظرات بچه های دیگر در مورد هر دانش آموز را در زیر اسم آنها نوشت .
روز دوشنبه ، معلم برگه مربوط به هر دانش آموز را تحویل داد .
شادی خاصی کلاس را فرا گرفت .
معلم این زمزمه ها را از کلاس شنید " واقعا ؟ "
"من هرگز نمی دانستم که دیگران به وجود من اهمیت می دهند! "
"من نمی دانستم که دیگران اینقدر مرا دوست دارند . "
دیگر صحبتی از آن برگه ها نشد .
معلم نیز ندانست که آیا آنها بعد از کلاس با والدینشان در مورد موضوع کلاس به بحث وصحبت پرداختند یا نه ، به هر حال برایش مهم نبود . آن تکلیف هدف معلم را بر آورده کرده بود .دانش آموزان از خود و تک تک همکلاسی هایشان راضی بودند با گذشت سالها بچه های کلاس از یکدیگر دورافتادند . چند سال بعد ، یکی از دانشآموزان درجنگ ویتنام کشته شد . و معلمش در مراسم خاکسپاری او شرکت کرد .
او تابحال ، یک سرباز را در تابوت ندیده بود . پسر کشته شده ، جوان خوش قیافه وبرازنده ای به نظر می رسید .
کلیسا مملو از دوستان سرباز بود . دوستانش با عبور از کنار تابوت وی ، مراسم وداع را بجا آوردند . معلم آخرین نفر در این مراسم تودیع بود .
به محض اینکه معلم در کنار تابوت قرار گرفت، یکی از سربازانی که مسئول حمل تابوت بود ، به سوی او آمد و پرسید : " آیا شما معلم ریاضی مارک نبودید؟ "
معلم با تکان دادن سر پاسخ داد : " چرا"
سرباز ادامه داد : " مارک همیشه درصحبتهایش از شما یاد می کرد . "پس از مراسم تدفین ، اکثر همکلاسی هایش برای صرف ناهار گرد هم آمدند . پدر و مادر مارک نیز که در آنجا بودند ، آشکارا معلوم بود که منتظر ملاقات با معلم مارک هستند .
پدر مارک در حالیکه کیف پولش را از جیبش بیرون می کشید ، به معلم گفت :"ما می خواهیم چیزی را به شما نشان دهیم که فکرمی کنیم برایتان آشنا باشد . "او با دقت دو برگه کاغذ فرسوده دفتریادداشت که از ظاهرشان پیدا بود بارها وبارها تا خورده و با نواری به هم بسته شده بودند را از کیفش در آورد .
خانم معلم با یک نگاه آنها را شناخت . آن کاغذها ، همانی بودند که تمام خوبی های مارک از دیدگاه دوستانش درونشان نوشته شده بود .
مادر مارک گفت : " از شما به خاطر کاری که انجام دادید متشکریم . همانطور که می بینید مارک آن را همانند گنجی نگه داشته است . "
همکلاسی های سابق مارک دور هم جمع شدند .چارلی با کمرویی لبخند زد و گفت : " من هنوز لیست خودم را دارم . اون رو در کشوی بالای میزم گذاشتم . "
همسر چاک گفت : " چاک از من خواست که آن را در آلبوم عروسیمان بگذارم . "
مارلین گفت : " من هم برای خودم را دارم .توی دفتر خاطراتم گذاشته ام . "
سپس ویکی ، کیفش را از ساک بیرون کشید ولیست فرسوده اش را به بچه ها نشان داد و گفت :" این همیشه با منه . . . . " . " من فکر نمی کنم که کسی لیستش را نگه نداشته باشد . "
معلم با شنیدن حرف های شاگردانش دیگر طاقت نیاورده ، گریه اش گرفت . او برای مارک و برای همه دوستانش که دیگر او رانمی دیدند ، گریه می کرد .
سرنوشت انسانها در این جامعه بقدری پیچیده است که ما فراموش می کنیم این زندگی روزی به پایان خواهد رسید ، و هیچ یک از مانمی داند که آن روز کی اتفاق خواهد افتاد.

   


نظرات()  
  • کل صفحات:3  
  • 1
  • 2
  • 3
  •   

اگر تنهاترین تنهایان شوم باز هم خدا هست

مــتـنــفــرم از خــاطــره هـــایــی کــه وقــتــی بــهـــشــون فــکــر مــی کــنــم ، مــیــگـــم: وای مـــن چــقـــدر احــ